Tag: Short Stories

മറന്നു വെച്ച കുട എടുക്കാൻ തിരികെ പോകരുത്

“ആരും ഒരിക്കലും
മറന്നു വെച്ച കുട എടുക്കാൻ മറക്കരുത്…”

അച്ഛനോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞിരുന്ന മകൻ പുതിയൊരു വീടു വെച്ചു താമസം മാറി……,

അനിവാര്യമായിരുന്ന ഒരു വേർപിരിയലായിരുന്നു അത്‌…..

പഴമ തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്ന ആ വീട്ടിൽ താമസിക്കാൻ മകൻ ഒരിക്കലും ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നില്ല……,

സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം പടുത്തുയർത്തിയ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് ഭാര്യയും, കുട്ടികളുമായി അയാൾ ചേക്കേറി…….,

അച്ഛനോട് കൂടെ ചെല്ലാൻ മകൻ ആവുന്നത്ര നിർബന്ധിച്ചതാണ്……,

പക്ഷേ ആ വൃദ്ധൻ പോയില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, ഒറ്റക്കാണെങ്കിലും ആ പഴഞ്ചൻ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞു കൊള്ളാമെന്ന് പാവം വാശി പിടിക്കുകയും ചെയ്തു…….

വേർപിരിഞ്ഞു പോയെങ്കിലും മകനേയും, കുട്ടികളേയും കാണാതിരിക്കാൻ ആ വൃദ്ധന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല…….,

അൽപ്പം അകലെയുള്ള മകന്റെ വീട്ടിലേക്ക് എല്ലാം വൈകുന്നേരങ്ങളിലും അയാൾ യാത്ര തുടങ്ങി…..,

അവിടെ കിട്ടുന്ന സ്നേഹവായ്പ്പുകളിൽ വൃദ്ധൻ അതീവ സന്തുഷ്ടനായി……,

കൂടെ വന്ന് തങ്ങളോടൊപ്പം താമസിക്കണമെന്ന് മകന്റെ ഭാര്യ എപ്പോഴും പരിഭവം പറഞ്ഞു.മകനും അക്കാര്യത്തിൽ നീരസം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു…….,

മകന്റെയും, ഭാര്യയുടെയും, കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ഒരു വൈകുന്നേരം ആ വൃദ്ധൻ അവരുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി…….,

കുറച്ചുദൂരം ചെന്നപ്പോഴാണ് താൻ എപ്പോഴും കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന കുട എടുത്തില്ലല്ലോ എന്ന് വൃദ്ധൻ ഓർത്തത്…….,

തിരികെ ചെന്നപ്പോൾ മകന്റെ വീടിന് പുറത്ത് ആരേയും കാണാനില്ല……,

അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്നും മകന്റെ ഭാര്യയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള സംസാരം……

“കിഴവന്റെ ആരോഗ്യം കൂടി വരുന്നതേ ഉളളൂ. അടുത്ത കാലത്തൊന്നും മുകളിലോട്ട് പോകുന്ന ലക്ഷണമില്ല….. “

“ഞാൻ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറെയായി. ആ വീടും, പറമ്പും വിൽക്കാൻ എന്നേ ഏർപ്പാട് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു..” മകന്റെ മറുപടി.

തകർന്നു പോയ ആ വൃദ്ധൻ പിന്നെ അവിടെ നിന്നില്ല. മറന്നു വെച്ച കുട എടുക്കാതെ അയാൾ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തകർന്ന മനസ്സോടെ മെല്ലെ മെല്ലെ നടന്നു നീങ്ങി…….,

പിറ്റേന്ന് മുതൽ ആ വൃദ്ധൻ മകന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാതെയായി……

മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് മകൻ അച്ഛനെ തേടി ഇറങ്ങുന്നത്…….,

അച്ഛൻ ഉറങ്ങുന്ന വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ വൃദ്ധൻ അവിടെയില്ല.അടുത്ത വീടുകളിൽ തിരക്കിയപ്പോഴും ഒരു വിവരവും ഇല്ല……,

ഏറെ നേരം അലഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ കയ്യിൽ ഒരു സഞ്ചിയുമായി എങ്ങോട്ടോ പോകുന്നത് കണ്ടെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു.
എവിടേക്ക് പോകുന്നു എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞില്ല…

പറഞ്ഞത് ഇത്ര മാത്രം…….

“ആരും ഒരിക്കലും മറന്നു വെച്ച കുട എടുക്കാൻ തിരികെ പോകരുത്”

Advertisements

ആചാരങ്ങൾ വരുന്ന വഴികൾ

ആചാരങ്ങൾ വരുന്ന വഴികൾ!!!
***********

ആദ്യമായാണ് രാജാവ് ഗ്രാമത്തിലെത്തിയത്. സ്വീകരിക്കാനായി തങ്ങൾ വിളയിച്ച കാർഷികവിളകൾ സമ്മാനവുമായി ഗ്രാമീണർ നിരനിരയായി രാവിലെ മുതൽ കാത്തു നിൽക്കുന്നു. രാജാവെത്തി, സ്വീകരണ പരിപാടി ആരംഭിച്ചു.നിരയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന ബ്രാഹ്മണ പണ്ഡിതൻ ഒരു കുട്ട മാമ്പഴവുമായി രാജാവിനെ വന്ദിക്കാനായി മുന്നോട്ടടുത്തു. സന്തോഷ ചിത്തനായി രാജാവും.കൃത്യം ആ സമയത്ത് ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത അതിഥിയെപ്പോലെ ഒരു കൊതുക് ബ്രാഹ്മണന്റെ ആസനത്തിൽ ആഞ്ഞ് കുത്താൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമൊക്കെ സഹിച്ചെങ്കിലും വേദന സഹിക്കാനാവാതെ വന്നപ്പോൾ അയാൾ അറിയാതെ നിലവിളിച്ചു പോയി.പക്ഷെ രാജ ഭയം കൊണ്ടാവണം ശബ്ദം പുറത്തു വന്നില്ല. എങ്കിലും അദ്ദേഹമറിയാതെ കുട്ട താഴെ വച്ച് ആസനത്തിലിരുന്ന കൊതുകിനെ അടിച്ചു കൊന്നു. ശേഷം ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതു പോലെ മാമ്പഴകുട്ട കയ്യിലെടുത്ത് ഭയ ഭവ്യതയോടെ രാജാവിന് സമ്മാനിച്ചു.അടിയുടെ ശബ്ദവും മാമ്പഴകുട്ട തറയിൽ വച്ചതുമൊക്കെ കണ്ട് രാജാവ് തെല്ലൊന്ന് അമ്പരന്നിരുന്നു. നാട്ടുനടപ്പെന്ന് കരുതി അദ്ദേഹം സമാധാനിച്ചു.’ സാംസ്ക്കാരിക വൈവിധ്യം’ എന്ന പദമായിരിക്കും അദ്ദേഹത്തിനപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നത്. ഒരു പക്ഷേ, ഈ നാട്ടിൽ ഇങ്ങനെയായിരിക്കാം!

സമ്മാന സമർപ്പണത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രം പിന്നിൽ നിന്നവരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരാരും മുൻപ് രാജാവിന് സമ്മാനം കൊടുത്ത് പരിചയമുള്ളവരല്ല. ബ്രാഹ്മണൻ കാട്ടിക്കൂട്ടിയതൊക്കെ അവരും അക്ഷരംപ്രതി പാലിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിന്നാലെത്തിയ ആളുടെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു ചക്കയായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ മുന്നിലെത്തിയതും ചക്ക തറയിൽ വച്ച് അയാൾ തിരിഞ്ഞ് നിന്ന് സ്വന്തം ആസന മർദ്ദനം നടത്തി.ശേഷം ചക്കയെടുത്ത് രാജാവിന് സമ്മാനിച്ചു. പിറകെ വന്നവരെല്ലാം ഈ രീതി പിന്തുടർന്നു. സമ്മാനദാനത്തിന് ഐകരൂപ്യം! രാജാവിനും ആശ്വാസം!

പിന്നീടങ്ങോട്ട് വിശിഷ്ട വ്യക്തികളെ ആദരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ പ്രസ്തുത ഗ്രാമത്തിൽ ഇതൊരു ചടങ്ങായിത്തീർന്നു.പുതിയ തലമുറകൾ ആചാരത്തെ ആവേശത്തോടെ വാരിപ്പുൽകി.
ഏതാണീ ഗ്രാമം?ഏതു ഗ്രാമവുമാകാം. ഏതാണീ ആചാരം?ഏതാചാരവുമാകാം. പക്ഷേ, നാമിവിടെ നേരിൽക്കാണുന്നത് അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടേയും അനാചാരങ്ങളുടേയും അടിസ്ഥാന വ്യാകരണമാണ്. മിക്ക അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും അർത്ഥമറിയാതെ ആലപിക്കപ്പെടുന്ന സംഘ ഗാനങ്ങളാണ്. കൈമാറിക്കിട്ടുന്ന ഒരു പകർച്ചവ്യാധികൾ പോലെയാണവ. വാർക്കപ്പണിയിൽ കോൺക്രീറ്റു കൂട്ടി ചട്ടിയിൽ കൈ മാറുന്നതു പോലെയാണ് ഇത്തരം വിശ്വാസങ്ങൾ തലമുറകളിലേക്ക് പകരുന്നത്.മുതുമുത്തശ്ശൻ ചട്ടിയെടുത്ത് മുത്തശ്ശന് കൈമാറുന്നു, വാശിയോടെ മകനത് പേരക്കുട്ടിയുടെ തലയിൽ വെക്കുന്നു. ഏവരും ജീവിതാന്ത്യം വരെ അത് ചുമക്കുന്നു. ചുമക്കുന്നതിൽ അഭിമാനിക്കുന്നു. ചട്ടിയിലെന്തെന്ന് മാത്രം ആരും പരിശോധിക്കുന്നില്ല.

(രവിചന്ദ്രൻ.സിയുടെ “വെളിച്ചപ്പാടിന്റെ ഭാര്യ
അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ
അറുപത് മലയാള വർഷങ്ങൾ” എന്ന പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന്)

Advertisements

വിവാഹാനന്തരം നവവധുൻ്റെ അവിടെയും ഇവിടെയും

വിവാഹാനന്തരം നവവധുൻ്റെ അവിടെയും ഇവിടെയും
….,………………………

“ങ്‌ ഹാ നിങ്ങളെത്തിയോ? യാത്രയും താമസവും ഒക്കെ സുഖമായിരുന്നോ?”

“ഉം”

ബാഗ് അകത്തേക്ക് എടുത്തു വെച്ച് കൊണ്ടു അരുൺ മൂളി.

“നിങ്ങൾ കുളിച്ചിട്ട് വരൂ… ഞാൻ ചായ ഇടാം.” അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ സാവിത്രി പറഞ്ഞു.
അരുണും തനുജയും വിവാഹത്തിന്റെ പിറ്റേന്നാണ് മൂന്നാറിനു പുറപ്പെട്ടത്. രണ്ടുപേർക്കും ലീവ് കുറവായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു വിരുന്നിനൊന്നും പോകാതെ മധുവിധുവിന് തന്നെ മുൻഗണന കൊടുത്തു.
അരുണും തനുജയും കുളിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും ചായ മേശപ്പുറത്തു റെഡിയായിരുന്നു. ചായ ഊതിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് അവർ യാത്രവിശേഷങ്ങൾ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും വിവരിച്ചു.

“ഫോട്ടോസ് എടുത്തത് ടീവിയിലോട്ട് കണക്ട് ചെയ്ത് കാണിക്ക്” സാവിത്രി അരുണിനോടായി പറഞ്ഞു.

“ഒത്തിരി ഫോട്ടോസുണ്ടമ്മേ. നാളെ വിശദമായി കാണാം”.

അരുൺ തനുജയെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. അവൾക്ക് ആ കണ്ണിറുക്കലിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായി. ശരിയാണ് ഫോട്ടോസ് സോർട് ചെയ്തിട്ടെ അച്ഛനേം അമ്മേം കാണിക്കാൻ പറ്റൂ.

“നാളെ രണ്ടുപേരും ജോലിക്ക് പോകുന്നുണ്ടോ”

“പോണം അമ്മേ, സത്യം പറഞ്ഞാൽ ജോലിക്ക് പോകാൻ മടിയായി.”

തനുജയാണ് മറുപടി നൽകിയത്
അരുണിന്റെ അച്ഛൻ രാധാകൃഷ്ണൻ ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്. അമ്മ സാവിത്രി ഒരു പ്രൈവറ്റ് ഫെമിൽ അക്കൗണ്ടന്റ്. ഒരു പ്രശസ്ത ആശുപത്രിയിലെ ഫിസിയൊ തെറാപ്പിസ്റ്റാണ് അരുൺ. തനുജ ആശുപത്രിക്കടുത്തുള്ള ഒരു സ്പെഷ്യൽ നീഡ്‌സ് കുട്ടികളുടെ സ്കൂളിലെ ടീച്ചറും.

മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ പെട്ടിയിൽനിന്നെടുത്തു അലക്കാനായി മാറ്റി വെക്കുമ്പോഴാണ് അത്താഴം കഴിക്കാനുള്ള സാവിത്രിയുടെ വിളി കേട്ടത്.

അരുണുമായി ഊണ് മുറിയിൽ ചെന്ന തനുജ കണ്ടത് ആഹാരം കഴിക്കാനുള്ള പാത്രങ്ങൾ തുണികൊണ്ട് തുടക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ്. തനുജ അരുണിന്റെ മുഖത്തേക്ക് പാളിനോക്കി. അവിടെ ഒരു ഭാവ വ്യത്യാസവുമില്ല.

” അച്ഛൻ ഇങ്ങ്തരൂ… ഞാൻ തുടയ്ക്കാം”

“വേണ്ട തനു, കുട്ടി പോയി കാസറോൾ എടുത്തുകൊണ്ടു വാ”
അപ്പോഴേക്കും അരുൺ കാസറോൾ ഒരു കയ്യിലും മറ്റേകയ്യിൽ കറിയുമായി എത്തിയിരുന്നു.

പിറകെ അമ്മ ഒരു പ്ലേറ്റിൽ കുറെ പച്ചക്കറി അരിഞ്ഞതുമായി എത്തി.

അരുൺ എല്ലാവരുടെയും പ്ലാറ്റിലേക്ക് ചപ്പാത്തി വെയ്ക്കുന്നത് അവൾ സാകൂതം നോക്കി നിന്നു. അവൾക്ക് ഇത് ആദ്യ അനുഭവമായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നേരം കൈകഴുകി വരുന്ന പപ്പയെയും അങ്ങളെയും എല്ലാവരുടെയും പ്ലേറ്റിലേക്ക് ചപ്പാത്തിയും കറിയും വിളമ്പിയിട്ട് മാത്രം കഴിക്കാനിരിക്കുന്ന തന്റെ അമ്മയേയുമാണ് അവൾ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ളത്.

ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ പാത്രത്തിലെ എച്ചിൽ വേസ്റ്റ് ബിന്നിലിട്ടിട്ട് കഴുകി വെക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞത് മേശപ്പുറത്തെ മുള്ളുകളും മുരിങ്ങക്കചണ്ടിയും തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കുന്ന അമ്മയുടെ മുഖമാണ്.
ബാക്കി പാത്രങ്ങൾ അമ്മ കഴുകിയപ്പോൾ അച്ഛൻ ഡൈനിംഗ് ടേബിൾ പുൽതൈലം കൊണ്ടു തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി. അരുൺ പാതകവും സ്റ്റോവും തുടച്ചിട്ട് ആ തുണി കഴുകി ഇടുന്നു. എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ നിന്ന തനുജയെ നോക്കി സാവിത്രി പറഞ്ഞു.

” തനു, ദേ ആ ചൂലെടുത്തു ഊണുമുറി ഒന്ന് തൂത്തോളൂ”
ജോലി എല്ലാം പെട്ടെന്ന് തീർന്നു. തനുജ സമയം നോക്കി, എട്ടര. എല്ലാവരും ഓരോ ജോലി ചെയ്തപ്പോൾ പണിയെല്ലാം പെട്ടെന്ന് തീർന്നു. അമ്മ ടി വി ഓൺചെയ്ത് ഏതോ വാർത്താ ചാനൽ കാണാനിരുന്നു. അച്ഛൻ മൊബൈലിൽ എന്തോ വായിക്കുന്നു.

കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ തനുജ തന്റെ അമ്മയെ വീണ്ടും ഓർത്തു. അമ്മ ഇരുന്നു ടീവി കാണുന്നത് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരു സിനിമപോലും മുഴുവൻ കാണാറില്ല . ചിലപ്പോൾ കയ്യിൽ പിച്ചാത്തിയോ തവിയോ ഒക്കെ പിടിച്ചു അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ടീവി യിലേക്ക് എത്തി നോക്കുന്നത് കാണാം. അമ്മ ഉണരുന്നതും ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നതും ഞങ്ങൾ മക്കൾ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല.
കിടക്കാൻ നേരം അരുൺ പറഞ്ഞു

“തനു ഞാൻ അലാം ആറുമണിക്ക് സെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. നല്ല യാത്രക്ഷീണമുണ്ട്. നിന്റെ മൊബൈലിലും അലാം സെറ്റ് ചെയ്യണേ. ഞാൻ അഥവാ ഉറങ്ങിപ്പോയാൽ വിളിച്ചേക്കണേ”

“എന്തിനാ ആറുമണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കുന്നെ? ഇവിടുന്ന് ഒൻപതരക്ക് ഇറങ്ങിയാൽ പോരെ?”

“താൻ നോക്കിക്കോ നാളത്തെ ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ” നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മകൊടുത്തുകൊണ്ട് അരുൺ പറഞ്ഞു.
രാവിലെ തനുജ ഉണർന്നപ്പോൾ അരുകിൽ അരുൺ ഇല്ലായിരുന്നു. അവൾ സമയം നോക്കി, ആറര ആയിരിക്കുന്നു. അലാം ചതിച്ചല്ലോ. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ടോയ്ലെറ്റിൽ കയറിയതിനു ശേഷം അടുക്കളയിൽ ചെന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അരുൺ ചായ ഇടുന്നു, അച്ഛൻ പുട്ടിനു നനക്കുന്നു, അമ്മ സവാള അരിയുന്നു.

“ഹലോ ഉണർന്നോ? വാ ചായകുടിക്കാം” ചായക്കപ്പ് നീട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അരുൺ.

” എന്താ എന്നെ വിളിക്കാഞ്ഞേ?” പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.

“യാത്രാക്ഷീണം ഇല്ലേ, അതാ താൻ ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതിയത്.”
അപ്പോഴേക്ക് അച്ഛനും അമ്മയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന പണിതീർത്തു ചായക്കപ്പ് കയ്യിലെടുത്തു. ഊണുമുറിയിൽ കസേരയിലിരുന്ന് ചായകുടിക്കുമ്പോൾ അവർ തമ്മിൽ വിശേഷങ്ങൾ കൈമാറുന്നതും ചില രാഷ്ട്രീയക്കാരെ വിമർശിക്കുന്നതുമെല്ലാം തനുജ കേട്ടിരുന്നു. തന്റെ അമ്മ ഇരുന്നു ചായ കുടിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടിട്ടില്ല.. അടുക്കളയിൽ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടെ കുടിക്കും.. അല്ലെങ്കിൽ തണുത്തു കഴിയുമ്പോൾ ഒറ്റവലിക്ക് കുടിക്കും. ചായകുടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അരുൺ എല്ലാവരുടെയും ചായക്കപ്പുകൾ കഴുകാനായി എടുത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അച്ഛൻ ടോയ്‌ലെറ്റിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ തനുജയോട് ചോദിച്ചു.

“ഉച്ചക്ക് ക്യാന്റീനിൽ നിന്നാണോ തനു ഊണ് അതോ ചോറ് കൊണ്ടുപോകുന്നോ? ഞാനും സാവിത്രിയും ചോറ് കൊണ്ടുപോകും”

“എനിക്ക് അവിടെ ഭക്ഷണം ഫ്രീ ആണ്. അതുകൊണ്ടു കൊണ്ടുപോകേണ്ട”
ഉച്ചക്ക് ഊണിനുള്ള പൊതിയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ എല്ലാവരും ചേർന്ന് തയ്യാറാക്കി. സാവിത്രി സാവധാനം ഉടുത്തോരുങ്ങി സുന്ദരിയായി അച്ഛനുമായി ജോലിക്കിറങ്ങുന്നത് തനുജ സകൂതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.

അന്ന് സ്കൂളിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ തനുജയുടെ ചിന്തകളിൽ തന്റെ അമ്മ ആയിരുന്നു, അടുത്തിരുന്നു ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്ന അരുണിനെപ്പോലും അവൾ മറന്നു.

ഒരിക്കൽപ്പോലും അദ്ധ്യാപികയായ അമ്മ നന്നായി ഒരുങ്ങി സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല. പപ്പയും ആങ്ങളയും വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുന്നത് വരെ അമ്മ അടുക്കളയിലായിരിക്കും. അവരുടെ മുറികളിലേക്ക് ഷട്ടിൽസർവീസ് പലതവണ നടത്തും. ഓരോ കാര്യത്തിനും മുറിയിൽ നിന്ന് ‘അമ്മേ’… “ദീപേ” എന്നുള്ള വിളികൾ തന്നെ കാരണം. അടുക്കളജോലി എല്ലാം തീർത്തു ഒരു കാക്ക കുളിയും കുളിച്ച് സാരി വാരിവലിച്ചുടുത്തു അമ്മ ബസ്സിനായി ഓടുന്നത് വീട്ടിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ച ആയിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂരിൽ പഠിക്കാൻ പോകുന്നത് വരെ താനും അമ്മയെ സഹായിക്കാൻ കൂടാറില്ലായിരുന്നു എന്ന സത്യം തനുജ കുറ്റബോധത്തോടെ ഓർത്തു.

“താൻ ഇറങ്ങുന്നില്ലേ?” അരുണിന്റെ ശബ്ദമാണ് തനുജയെ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർത്തിയത്

“മ്മ്”…

വൈകിട്ട് എങ്ങനെയാ? താൻ തനിയെ പോകുന്നോ അതോ ഞാൻ വന്ന് ഫെച്ച് ചെയ്യണോ?”

“വേണ്ട.. ഞാൻ പോന്നോളാം”
കാർ മുന്നോട്ടു എടുത്ത് അരുൺ കൈവീശി. തിരിച്ചുള്ള തനുജയുടെ കൈ വീശൽ തികച്ചും യാന്ത്രികമായിരുന്നു. ആ വീട്ടിലെ ‘വീട്ടു ജോലി സംസ്ക്കാരം’ അവൾക്ക് അത്ഭുതവും കുറ്റബോധവും ഒരുപോലെ നൽകി. അവൾക്ക് സാവിത്രി എന്ന അമ്മായിഅമ്മയോട് അതിരറ്റ ബഹുമാനം തോന്നി. മകനെക്കൊണ്ട് തിന്ന പാത്രം പോലും കഴുകിക്കാത്ത തന്റെ അമ്മയോട് ഒരു ചെറിയ പിണക്കവും.

” നാളെ സെക്കന്റ്‌ സാറ്റർഡേ അല്ലെ ആർക്കും ജോലിക്ക് പോകണ്ടല്ലോ.. എന്താ നാളെ ഇവിടുത്തെ പരിപാടി?” അലക്കിയ തുണി മടക്കിക്കൊണ്ട് തനുജ അരുണിനോട് ചോദിച്ചു.

“അത് നാളെ തനിക്ക് കാണാം… ഒരു സർപ്രൈസ്”…മടക്കിയ തുണികൾ അലമാരയിൽ തരംതിരിച്ചു വക്കുന്നതിനിടയിൽ അരുൺ പറഞ്ഞു.

തനുവിന് അന്നത്തെ അനുഭവം ശരിക്കും സർപ്രൈസ് ആയിരുന്നു. രാവിലെ തന്നെ സാവിത്രി അലക്കാനുള്ള തുണിയെല്ലാം കഴുകാൻ വാഷിംഗ്‌ മെഷീനിൽ ഇട്ടു. തനു അപ്പോഴേക്കും ചായ തയ്യാറാക്കി. ചായകുടി കഴിഞ്ഞു നാലുപേരും കൂടെ നടക്കാനിറങ്ങി…ഒരു മണിക്കൂറോളം ആ നടപ്പ് തുടർന്നു. തിരിച്ചു വരുന്ന വഴി ഉഡുപ്പി ഹോട്ടലിൽ കയറി പ്രാതൽ കഴിച്ചു. അപ്പോൾ ‘ഒരു നേരമെങ്കിലും ഈ അടുക്കള ഒന്ന് അടച്ചിടാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ’ എന്ന് ആന്മഗതം ചെയ്യുന്ന അമ്മയെ തനുജക്ക് ഓർമ വന്നു. വീട്ടിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞു അച്ഛനും അമ്മയും പത്രം വായിക്കുന്നതും നാട്ടുകാര്യവും വീട്ടുകാര്യവും എല്ലാം ചർച്ചചെയ്യുന്നതും ഇടയ്ക്ക് തനുജയോട് അഭിപ്രായം ചോദിക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ തനുജ മനസ്സിൽ ഓർത്തു ‘ ഇന്നെല്ലാരും വളരെ റിലാക്സ്ഡ് മോഡിൽ ആണല്ലോ’
അമ്മ അടുക്കളയിൽ കയറുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ അരുണും തനുജയും ചേർന്ന് അലക്കികിടന്ന തുണിയെല്ലാം വിരിച്ചിട്ടു. ഇന്ന് അടുക്കള ഭരണം അമ്മയ്ക്കാണ്. അച്ഛൻ ഫാൻ എല്ലാം തുടക്കുന്നു, അരുൺ ടോയ്ലറ്റ് കഴുകുന്നു. ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ തനുജ മോപ് എടുത്ത് തറ തുടക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷെ അവളുടെ ചിന്തകൾ മുഴുവൻ തന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു… അടുക്കള ജോലി എല്ലാം തീർത്തു കഴിഞ്ഞു കുതിർത്തുവച്ച തുണിയുമായി അലക്കു കല്ലിനോട് മല്ലിടുന്ന അമ്മയെക്കുറിച്ച് … എല്ലാവരും കിടപ്പുമുറിയിൽ കയറുമ്പോൾ തറ തുടക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തുന്ന അമ്മയെക്കുറിച്ച്…
.
അന്ന് രാത്രിയിൽ കിടക്കുന്നതിനു മുൻപ് തനുജ അരുണിനോട് പറഞ്ഞു
“അരുണിന്റെ അക്കൗണ്ട് നമ്പർ തരാൻ ഓർക്കണേ”

“എന്തിനാ… കാശ് അടിച്ചുമാറ്റാനാണോ?” ഒരു ചെറുചിരിയോടെ അരുൺ ചോദിച്ചു

“സ്കൂളിൽ കൊടുക്കാനാണ്. ഇത്രയും നാൾ എന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ ആണ് ശമ്പളം വന്നിരുന്നത്. അതിനി അരുണിന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ ആക്കാമല്ലോ”

“അതെന്തിന്? അത് നിന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ തന്നെ വരേണ്ട, നീ അധ്വാനിച്ചതിന്റെ പണമാണ്. പിന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ജോയിന്റ് അക്കൗണ്ട് ഉണ്ട്. എല്ലാമാസവും ഒരു തുക അച്ഛനും അമ്മയും ഞാനും ആ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്യും. വീട്ടിലെ പൊതു ചെലവെല്ലാം ആ അക്കൗണ്ടിൽ നിന്നാണ്. നിനക്കും അങ്ങനെ ചെയ്യാം..”

അരുണിനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിയ തനുജയുടെ മനസ്സിൽ കൂട്ടുകാരിക്ക് ഒരു ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങാൻ പപ്പയോടു കാശിനു കെഞ്ചുന്ന അമ്മയുടെ രൂപമായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തനുജ അടുക്കളയിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ സാവിത്രി ചായ ഊറ്റുവായിരുന്നു. തനുജ പുറകിൽ കൂടി ചെന്ന് സാവിത്രിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പിന്നെ കവിളിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു
“ഈ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ മുതൽ ഞാൻ ഓരോന്ന് കണ്ടും കേട്ടും അത്ഭുതപ്പെടുവായിരുന്നു. ഒരുമാതിരി ആലിസ് ഇൻ വണ്ടർലാൻഡ് ലെ ആലീസിനെപ്പോലെ. എല്ലാരും ചേർന്ന് ഒരു വീട്ടിലെ ജോലി മുഴുവൻ ചെയ്യുന്നതൊക്കെ എനിക്ക് ശരിക്കും അപരിചിതമാണ്. അമ്മ ഒരു മിടുക്കി തന്നെ”
“തനുവിന് ശരിക്കും മിടുക്കി ആരാണെന്നറിയണോ? വാ കാണിച്ചുതരാം”
“അമ്മ സ്വീകരണ മുറിയിലെ പഴയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു… “അതാണ് ആ മിടുക്കി.. എന്റെ അമ്മായിഅമ്മ.

******

(Kindly share this piece to all our people – relatives and friends. We need a cultural change in every home. There should not be any home maker or house wife in our family. A team work is the need. )G GIRISH KUMAR

Advertisements
Advertisements
Advertisements
Advertisements

അവസാനത്തെ ഇല | The Last Leaf | ഒ. ഹെൻറി

ഒ.ഹെൻറിയുടെ ‘ അവസാനത്തെ ഇല ‘ ( The Last Leaf ) ഹൃദയത്തെ അഗാധമായി സ്പർശിക്കുന്ന കഥ!
അങ്ങ് പലവട്ടം ഈ കഥ വായിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ഈ രാത്രി ഒരിക്കൽക്കൂടി ഒന്ന് വായിച്ചാലോ?
ഈ കോവിഡ് കാലത്തെ വായനാനുഭവം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും.
അങ്ങകലെ ന്യൂയോർക്കി നടുത്തുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ചെറിയൊരു ഫ്ലാറ്റിലെ കുടുസ്സുമുറിയിൽക്കഴിയുന്ന ചിത്രകാരികളായ രണ്ടു പെൺകുട്ടികളുടെ കഥയാണ്‌ ഇത്.

അക്കുറി ശൈത്യകാലം അതികഠിനമായിരുന്നു. ചുറ്റും ന്യുമോണിയ പടർന്നുപിടിക്കുന്നു. ഒരുപാടുപേർ ഗുരുതരാവസ്ഥയിലായി. പലരും മരണത്തിനു കീഴ്പ്പെടുന്നു.

ചിത്രകാരികളിലൊരാളായ ജോൺസിക്കും ന്യുമോണിയ പിടിപെട്ടു. പ്രത്യാശയ്ക്കു വകയില്ല, ഇനി ജീവിച്ചിരിക്കാൻ. അദമ്യമായ ആഗ്രഹവും ആശയും അവൾക്കുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ രക്ഷപ്പെടാൻ സാധ്യതയുള്ളൂ എന്ന് കൂട്ടുകാരി സ്യൂവിനോട് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.

ജോൺസിയെ പ്രത്യാശയിലേക്കും ജീവിതത്തിലേക്കും തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ സ്യൂ ശ്രമിക്കുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് ജോൺസി പുറത്തേക്ക് കണ്ണുംനട്ട് എന്തോ എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ജനാലയ്ക്കു പുറത്തെ മതിലിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു വളരുന്ന പാതിയുണങ്ങിയ വള്ളിച്ചെടിയിൽ നോക്കിയാണ് ജോൺസി എണ്ണിക്കൊണ്ടിരുന്നത്.
12, 11, 10 :…. 6, 5, 4. അതിലെ ഇലകൾ ഓരോന്നായി കൊഴിയുന്നത് അവൾ കൃത്യമായി എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു ഈദിവസങ്ങളിൽ.

“ഇനിയതിൽ മൂന്ന് ഇലകൾ കൂടിയേ ഉള്ളൂ. അതിലെ അവസാനത്തെ ഇല കൊഴിയുമ്പോഴേക്കും എന്റെ ജീവിതവും അവസാനിച്ചിരിക്കും”. ജോൺസി പറഞ്ഞു.

അവളുടെ അബദ്ധധാരണയെ തിരുത്തുവാൻ, വ്യർത്ഥമായ സങ്കല്പത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ സ്യൂ ശ്രമിച്ചു.

ജോൺസിക്ക് നല്ല ഭക്ഷണവും മരുന്നും ലഭ്യമാക്കുവാനുള്ള പണം കണ്ടെത്താനായി ഒരു ചിത്രം അവൾക്ക് അത്യാവശ്യമായി പൂർത്തിയാക്കാനുണ്ട്. അതിനായി താഴത്തെ നിലയിൽ താമസിക്കുന്ന വൃദ്ധനായ ചിത്രകാരനെ അവൾക്ക് മോഡലായിവേണം. അയാൾ പരാജിതനായ ഒരു കലാകാരനാണ്.
ഇതുവരെ വരയ്ക്കാനാകാത്ത തന്റെ മാസ്റ്റർപീസ് വരയ്ക്കാൻ വൃഥാ ആഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പാവം വൃദ്ധൻ!

സ്യൂ താഴെ ചെന്ന് അയാളെ വിളിച്ചു. ജോൺസിയുടെ ദയനീയസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ചും വള്ളിച്ചെടിയിലെ ഇലകളെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ഒബ്സഷനെക്കുറിച്ചും അവൾ അയാളോടു പറഞ്ഞു. അവരൊരുമിച്ച് മുകളിലെ മുറിയിലെത്തി. അയാളെ മോഡലാക്കി സ്യൂ ചിത്രം പൂർത്തിയാക്കി.
അന്നു രാത്രി ഉറങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് ജോൺസി പറഞ്ഞു:

“ഇനി ആ അവസാനത്തെ ഇല മാത്രമേ ഉള്ളൂ. അത് ഈ രാത്രി കൊഴിഞ്ഞു വീഴും”.

ആ രാത്രി അതിഭീകരമായ കാറ്റും മഞ്ഞുവീഴ്ചയു മായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ക്ഷീണിതമായ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ജോൺസി ആദ്യം നോക്കിയത് ആ ഇല അവിടെയുണ്ടോ എന്നാണ്.
അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു!
ഇത്ര കഠിനമായ കാറ്റും മഞ്ഞുമഴയും അതിജീവിച്ച് ആ ഇല അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്!
അന്നു രാത്രിയിലും പിറ്റേന്ന് രാവിലെയും അത് അങ്ങനെത്തന്നെ നിന്നു.
അത് ജോൺസിയുടെ മനസിൽ പുതിയ പ്രത്യാശ നിറച്ചു. അവൾ പതിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാൻ തുടങ്ങി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സ്യൂ ജോൺസിയോടു പറഞ്ഞു:

” താഴെയുള്ള വയോധികനായ ചിത്രകാരൻ മരിച്ചു. ന്യുമോണിയ ബാധിച്ച്…”

ആ രാത്രി കൊടും തണുപ്പിൽ ശീതക്കാറ്റും മഞ്ഞുവീഴ്ചയും വകവെക്കാതെ അയാൾ പുറത്തു നിന്ന് മതിലിൽ ആ ഇല വരക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരിക്കലും കൊഴിയാത്ത അവസാനത്തെ ഇല !
അയാൾ വരക്കാൻ കൊതിച്ചിരുന്ന അയാളുടെ മാസ്റ്റർപീസ് !

കലയുടെ അനശ്വരതയെക്കുറിച്ചും സൗഹൃദത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠതയെക്കുറിച്ചും ആത്മസമർപ്പണത്തെയും ത്യാഗത്തെയും കുറിച്ചുമൊക്കെയാണ് ഈ കഥ നമ്മോട് സംസാരിക്കുന്നത്.

പക്ഷെ, ഈ കോവിഡ് മഹാമാരിയുടെ കാലത്ത് നിങ്ങൾ വീണ്ടുമത് വായിച്ചാൽ ഒരുപാടുപേരെ നാം ഓർമ്മിക്കും.

കോവിഡ് ബാധിച്ചു മരണപ്പെട്ട ഉറ്റവരും ഉടയവരും ആയ നമമുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ, കോവിഡ് ബാധിതരായി ഒറ്റയ്ക്ക് മുറിക്കുള്ളിൽ അകപ്പെട്ടവർ, ഐ.സി.യു.വിലും വെൻ്റിലേറ്ററിലുമുള്ളവർ, ആശുപത്രികൾ തേടിയലഞ്ഞ് ഇടം കിട്ടാതെ മരണം മുന്നിൽ കണ്ട് വലയുന്നവർ, പ്രാണവായുവിനായി പിടയുന്നവർ, ക്വാറന്റീന്റെ ഏകാന്തതയിലും ഭീതിയിലും എരിയുന്നവർ, രോഗം പിടിപെടുമോ എന്ന ഭീതിക്കും മരണഭയത്തിനും അടിമപ്പെട്ടവർ …

അവർക്കൊക്കെ വേണ്ടത് ഈ പ്രത്യാശയാണ്. ജോൺസിക്കു ലഭിച്ച പ്രത്യാശ.
എല്ലാം അതിജീവിക്കും.
എല്ലാ ഭീതികളും വേദനകളും വിട്ടൊഴിയുന്ന ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ വീണ്ടും ജനാലയ്ക്കപ്പുറം ഇലകൾ തളിർക്കും, വസന്തം പൂവിടും എന്ന പ്രത്യാശ.

ആ പ്രത്യാശയുടെ ഇലകൾ എന്റെസഹോദരീ സഹോദരങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വരച്ചുവെക്കുവാൻ നമുക്കോരോരുത്തർക്കും കടമയുണ്ട്… വാക്കിലൂടെ, പ്രവൃത്തിയിലൂടെ, സാന്ത്വനത്തിലൂടെ, കരുണയിലൂടെ, കരുതലിലൂടെ…

അസ്ഥി തുളച്ചുകയറുന്ന തണുപ്പിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആ ഇല വരച്ചുവെച്ച വൃദ്ധകലാകാരനെപ്പോലെ സ്വന്തം ജീവൻ മറന്ന് പലരും അവർക്കുവേണ്ടി ചിത്രം വരക്കുന്നുണ്ട്…
ഡോക്ടർമാർ , നഴ്സുമാർ, ലാബ് ടെക്നീഷ്യൻമാർ, ആംബുലൻസ് ഡ്രൈവർമാർ, ശുചീകരണ ജീവനക്കാർ,
മറ്റെല്ലാ തലങ്ങളിലുമുള്ള ആരോഗ്യ പ്രവർത്തകർ, പോലീസുകാർ, ആശാ വർക്കർമാർ, ജനപ്രതിനിധികൾ, കർമ്മസമിതി അംഗങ്ങൾ, അന്നം ഊട്ടുന്നവർ,
സന്നദ്ധപ്രവർത്തകർ, അങ്ങനെ അതുപോലെ ഒത്തിരിയൊത്തിരിപ്പേർ…

അവരെപ്പോലെ നമുക്കോരോരുത്തർക്കും കടമയുണ്ട്; ജീവന്റെ
പ്രത്യാശയുടെ, സ്നേഹത്തിന്റെ കരുതലിന്റെ ഇലകൾ വരയ്ക്കുവാൻ……… ഈശ്വരൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കട്ടെ ……

Advertisements