Author Archives

Nelson

"It is love alone that gives worth to all things." St. Theresa of Avila
"In the Evening of Life We will be Judged on Love Alone." – St. John of the Cross.

പുലർവെട്ടം 498

Nelson MCBS

{പുലർവെട്ടം 498}

 
വാസ്തവത്തിൽ പള്ളിയിൽ നിന്ന് മുഴങ്ങേണ്ട പദങ്ങളായിരുന്നു അത്. ആ ചരിത്രപരമായ ധർമ്മം കാലഗതിയിൽ അവഗണിക്കുകയോ മറന്നുപോവുകയോ ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് തെരുവുകളിൽനിന്നുയർന്ന് കേട്ട ആ വാക്കുകൾ അതിന് ആക്രോശമായും അപമാനമായും അനുഭവപ്പെട്ടതും വല്ലാതെ പരിഭ്രമിച്ചുപോയതും. ഇപ്പോൾ ഒരു ജയിലായി മാറിയിട്ടുള്ള പഴയ ഒരു കോട്ടയിൽ നിന്നാണ് അവയിപ്പോൾ ഇരമ്പിയാർത്ത് നഗരത്തിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നത്. തകർത്ത കോട്ടയിൽ നിന്ന് അടർന്നു വീണ ശിലാപാളികൾ അവർ ഇതിനകം ചന്തയിൽ വില്പനയ്ക്ക് വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അടർന്നുപോകുന്ന ഒരു പഴയകാലത്തിൻ്റെ സ്മാരകശിലയെന്ന നിലയിൽ അതിനും ആവശ്യക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. ഭരണകൂടം, അതിനോട് മമത പുലർത്തുന്ന പള്ളി ഇവയൊക്കെ തകർക്കപ്പെടേണ്ട കോട്ടകളാണെന്നൊരു സങ്കല്പം അന്തരീക്ഷത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. പഴയനിയമത്തിലെ ജെറീക്കോ കോട്ടപോലെയാണത്. നിരായുധരായ മനുഷ്യർ ആരവം മുഴക്കി അതിനെ വലം ചുറ്റിയപ്പോൾ അത് നിലംപൊത്തിയെന്ന രൂപകകഥപോലെ ! പുറത്തിപ്പോൾ ബാസ്റ്റീൽ കോട്ടയിൽ നിന്നെത്തിയ ആ മനുഷ്യർ സായുധരാണെന്ന് വ്യത്യാസം ഉണ്ട്. 1789 ജൂലൈ 14 ആയിരുന്നു അന്ന്. അവർ മുഴക്കിയ പദങ്ങൾ ഏറ്റവും പുരാതനവും അതുപോലെ സദാ നൂതനവുമായ വിചാരമായിരുന്നു : സമത്വം സാഹോദര്യം സ്വാതന്ത്ര്യം.
 
ആ പദങ്ങളുടെ കുഴലൂത്തുകാരാകുമെന്ന് കരുതിയ മനുഷ്യരാണ് ഇപ്പോൾ അതിന്റെ ശത്രുക്കളായി ഗണിക്കപ്പെടുന്നത്. ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും കഠിനമായ, ക്രൂരമായ ഐറണിയായി ആ ദിനം ഓർമ്മിക്കപ്പെടും. അതിലെ ശരിതെറ്റുകളല്ല നമ്മുടെ പ്രശ്നം. ശാസ്ത്രപുസ്തകം പോലെ വൈകാരികതയില്ലാതെ വായിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണ് ചരിത്രപുസ്തകവും. ഓഷ്വിറ്റസിൻ്റെ ചിപ്പിയിൽ എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ നമ്മൾ ചരിത്രം പഠിക്കേണ്ടത് കയ്പ്പുള്ളവരായി മാറാനല്ല, ദുരന്തങ്ങൾ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനാണെന്നാണ്. അതാണ് അതിന്റെ ശരി.
 

View original post 211 more words

പുലർവെട്ടം 497

Nelson MCBS

{പുലർവെട്ടം 497}

 
“Give us today our daily bread” (Matthew 6:11)
നല്ലൊരു നിരീക്ഷണമാണ് ഒരു കാൽനൂറ്റാണ്ട് കൊണ്ട് ഉണ്ടായ വ്യത്യാസം. പള്ളിയിലോ ക്ഷേത്രത്തിലോ മനുഷ്യർ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആശങ്ക പടികളിൽ അഴിച്ചുവെച്ച ചെരുപ്പുകൾ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകുമോ എന്നുള്ളതായിരുന്നു. തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രങ്ങളിൽ ചെരുപ്പ് കാക്കാനായി മനുഷ്യർ കൂനിപ്പിടിച്ചിരിക്കുമായിരുന്നു. മഴക്കാലത്ത് കുടയായിരുന്നു പ്രശ്നം. തെങ്ങിൽനിന്ന് പാതയോരത്തേക്ക് അടർന്നു വീണ തേങ്ങ വീട്ടുകാർ എത്തും മുൻപേ ആരോ കൈക്കലാക്കി. ഇതൊന്നും ഇപ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നില്ല. ചെരുപ്പും കുടയും തേങ്ങയുമൊക്കെ അതാതിടങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ എത്ര വൈകി വന്നാലും അതേപോലെ തന്നെ ഉണ്ടാകും. മറന്നുവച്ച ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും പരിഭ്രമിക്കേണ്ട. ഓർമ്മ കിട്ടുമ്പോൾ സാവകാശം ചെന്നാൽ മതി. അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ അഡ്രസ് ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹം ധാർമ്മികമായി മെച്ചപ്പെട്ട ഇടമാകുന്നു. വിശക്കുന്ന ഒരാൾക്കൂട്ടത്തെ നോക്കി അവർ വഴിയിൽ വീണുപോയേക്കുമെന്ന് ഒരു താക്കീത് യേശുവിൻ്റേതായി അടയാളപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്. വിശന്ന മനുഷ്യരാണ് മിക്കവാറും ഇടറിപ്പോയ മനുഷ്യരെല്ലാം തന്നെ.
 
ദാരിദ്ര്യത്തിൽനിന്നാണ് പകയും വിദ്വേഷവും ഉണ്ടാകുന്നത്. പണ്ട് പണ്ട് ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും പാല് കുടിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. കളിക്കൂട്ടുകാർ അവൻ്റെ വിഷമം പരിഹരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. കുട്ടിയെ മതിയാവോളം കുടിപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം ചുറ്റിനും കിടന്ന് തുള്ളിച്ചാടി അരിമാവ് കലക്കിക്കൊടുത്ത കഥ പറഞ്ഞ് ആർത്ത് ചിരിച്ചു. മകൻ നേരിട്ട പരിഹാസവും നിസ്സഹായനായ അച്ഛനെന്ന നിലയിൽ അനുഭവിച്ച ആത്മനിന്ദയും ചേർന്നിട്ടാണ് ദ്രോണർ എന്ന സാത്വികനായ ആചാര്യൻ്റെ ചുവട്പിഴപ്പിക്കുന്നത്. മിക്കവാറും എല്ലാ അധർമ്മങ്ങളുടെയും പിന്നാമ്പുറങ്ങളിൽ പരിഹാരമില്ലാത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ഹൃദയഭേദകമായ ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടായിരിക്കും. വയോധികരുടെ…

View original post 122 more words

കോഴികൾ പഠിപ്പിച്ച പാഠം

*കോഴികൾ പഠിപ്പിച്ച പാഠം !!*


കപ്പൂച്ചിൻ സഭാംഗം ഡിജനച്ചൻ പങ്കുവച്ച അനുഭവമാണത്.
സംഭവം നടക്കുന്നത് ആലപ്പുഴയിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ്.
അച്ചനറിയാം ആ സ്ത്രീയെ.
വിധവ.
മൂന്നു മക്കളുണ്ട്.
5 സെൻ്റ് സ്ഥലത്തൊരു ചെറിയ വീടും.
കൂലിവേല ചെയ്ത് ജീവിക്കുന്നു.

അയൽവാസി ഒരു ധനികനാണ്.
ഈ സ്ത്രീയുടെ കോഴികൾ അയാളുടെ പറമ്പിലേക്ക് ചെല്ലുന്നു എന്നും പറഞ്ഞ് എന്നും വഴക്കാണ്.
വഴക്ക് മൂത്ത് ഒരു ദിവസം അയാൾ പറഞ്ഞു: “ഇനി നിൻ്റെ കോഴികൾ എൻ്റെ പറമ്പിൽ വന്നാൽ ഞാനവയെ കൊന്നുകളയും”.

അന്നു മുതൽ അവൾ കോഴികളെ കൂട്ടിലിട്ട് വളർത്താൻ തുടങ്ങി.
എപ്പോഴെങ്കിലും അഴിച്ചുവിടുകയാണെങ്കിൽ അയാളുടെ പറമ്പിലേയ്ക്ക് പോകുന്നില്ലെന്നുറപ്പു വരുത്തി.

ഒരു ദിവസം കോഴികളെ അഴിച്ചുവിട്ട് എന്തോ ആവശ്യത്തിന് പുറത്തു പോയ് വന്നപ്പോൾ ഹൃദയം തകർക്കുന്ന കാഴ്ചയാണവൾ കണ്ടത്:
നാലു കോഴികളെ കഴുത്തറത്ത് മുറ്റത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ തൻ്റെ അയൽവാസിയാണ് അത് ചെയ്തെന്നവൾക്കു മനസിലായി.
കണ്ണുനീരോടു കൂടി അവളും മക്കളും ചേർന്ന് ആ കോഴികളുടെ പപ്പു പറച്ച് വൃത്തിയാക്കി. നന്നായി വരട്ടിയെടുത്തു.
അതിനു ശേഷം ഒരു പാത്രം നിറയെ വറുത്ത കോഴിയുമായ് അയാളുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് ചെന്നു.

എന്നിട്ടവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
”ചേട്ടാ,
തെറ്റ് എൻ്റേതാണ്.
കോഴികൾ ചേട്ടൻ്റെ പറമ്പിലേയ്ക്ക് വരാതെ നോക്കേണ്ടത് എൻ്റെ കടമയായിരുന്നു.
അതു കൊണ്ട് ചേട്ടൻ അവയെ കൊന്നതിൽ എനിക്ക് വിഷമമില്ല.

ഞങ്ങൾ അവയെ പപ്പും പൂടയും പറച്ച് വറുത്തെടുത്തു.
ഞാനും മൂന്നു മക്കളും ഒരാഴ്ച തിന്നാലും തീരാത്തത്ര ഇറച്ചിയുണ്ട്.
അതു കൊണ്ട് കുറച്ച് ഇങ്ങോട്ടു കൊണ്ടുവന്നു.
വേണ്ടാന്ന് പറയരുത്.
പകയും വൈരാഗ്യവും മനസിൽ വയ്ക്കരുത്.

ഞങ്ങൾക്ക് അയൽക്കാരായി നിങ്ങളെ ഉള്ളൂ. കോഴികളെ ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ കൊന്നു തിന്നേണ്ടതല്ലെ?
ഇനിയുള്ളവയെ ഞാൻ വിറ്റൊഴിവാക്കിക്കൊള്ളാം…….”
അയാൾക്കാ പാത്രം നൽകി അവൾ തിരിച്ചു പോയി.

അന്നു രാത്രി ആ ധനികന് നന്നായ് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പിറ്റേ ദിവസം അതിരാവിലെ അയാൾ വന്ന് അവരുടെ പറമ്പുകളെ തമ്മിൽ വേർതിരിക്കുന്ന വേലി പൊളിച്ച് മാറ്റി. എന്നിട്ടവളോടു പറഞ്ഞു:

“മാപ്പാക്കണം.
ഞാൻ കാരണം ഇനി നീ കോഴികളെ വളർത്താതിരിക്കരുത്.
നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇനി കലഹം വേണ്ട.
നീ പറഞ്ഞതാ ശരി,
ഞങ്ങൾക്കും എന്തെങ്കിലും വന്നാലും നിങ്ങൾ മാത്രമെയുള്ളൂ.
ഞാൻ വേറെ കോഴികളെ വാങ്ങിത്തരാം. വേണ്ടാന്ന് പറയരുതേ…”
മിഴികൾ തുടച്ചു കൊണ്ടയാൾ തിരിച്ചു പോയി.

ഹൃദയ സ്പർശിയായ അനുഭവം, അല്ലെ?

*എന്തുമാത്രം കലഹങ്ങളാണ് ഈ ലോകത്തിൽ ഓരോ ദിവസവും നടക്കുന്നത്?*
എന്തിന് ലോകത്തെ നോക്കുന്നു,
നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിൽ,
സുഹൃത്തുക്കൾ തമ്മിൽ,
ബന്ധുക്കൾ തമ്മിൽ,
മാതാപിതാക്കളും മക്കളും തമ്മിൽ,
ഭാര്യാ ഭർത്താക്കൾ തമ്മിൽ,
കൂടപ്പിറപ്പുകൾ തമ്മിൽ…..

ഒന്നു വിട്ടു കൊടുക്കാൻ പലപ്പോഴും നമ്മളാരും തയ്യാറല്ല.
അതു കൊണ്ടാണ് ശിഷ്യന്മാർക്കു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചപ്പോൾ അവർ തമ്മിൽ കലഹിക്കാതെ ഐക്യത്തിൽ ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം ക്രിസ്തു ചങ്കുപൊട്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചത്.
സാധിക്കുമെങ്കിൽ അതൊന്നു വായിക്കണം. അത്രയ്ക്കു മനോഹരമാണത്. (യോഹ 17:20-26)

ശത്രുതയും വൈരാഗ്യവും വച്ചു പുലർത്തി എവിടം വരെ നാം യാത്ര ചെയ്യും.
*കുഴിമാടം വരെ*.
അല്ലെ?
അവിടുന്നങ്ങോട്ടോ……..

*നമ്മളെല്ലാം ഒരേ ദൈവത്തിൻ്റെ മക്കളല്ലെ?*

പൂന്താനത്തിൻ്റെ ഈ വരികളോടെ
നിറുത്തുകയാ..

കൂടിയല്ല പിറക്കുന്ന നേരത്തും
കൂടിയല്ല മരിക്കുന്ന നേരത്തും
മദ്ധ്യേയിങ്ങനെ കാണുന്നനേരത്തു
മത്സരിക്കുന്നതെന്തിനു ന‍ാം വൃഥാ?

🙏

The Doubts Of A First-Time Novelist And How To Overcome Them

Stuart Danker - I Write Stuff

Novel Doubt Woman - Tachina Lee Photo: Tachina Lee

So you’ve decided to write your first novel. You’ve sat on that idea long enough, and now it’s time to finally make things happen.

You’re done with scrolling through how-to articles on ways to plot a novel or what separates a good hook from a bad one. From today onwards, you’re on a one-way journey to authordom.


View original post 1,340 more words

Here’s What You Should Be Doing Instead Of Setting Goals

Stuart Danker - I Write Stuff

Goals spread in a journal Photo: Alexa Williams

We’re halfway through the year already. How are your New Year’s goals doing?

It seems about the right time to check in now, isn’t it? You get to take stock of how you’ve done, and you still have time to re-steer the ship if things haven’t gone according to plan.

If you find that you haven’t even started on goals however, just know that you’re not alone. According to a random study I pulled up (and we know the internet never lies), less than eight percent of people actually meet their New Year’s goals.


View original post 1,189 more words

I Wanna Stop Writing For A Living

Stuart Danker - I Write Stuff

Black and white photo of woman walking away on a beach Photo: Lori Grimshaw

You know, there comes a time when you start questioning if a path is right for you, and I’ve been pondering over this for quite some time now: Do I really want to keep writing for a living?

Let’s clear this up, the title isn’t clickbait, but it also isn’t technically 100% correct. I don’t think I want to write for a living anymore, but that doesn’t mean I don’t want to earn a living from my writing.


View original post 849 more words

The Ultimate(est) 5-Step Guide To Writing A Killer Blog Post

Stuart Danker - I Write Stuff

Kid standing at the base of a high stairway Photo: Jukan Tateisi

You’re reading this, so that means you’re most likely on WordPress. And if that’s the case, then you’re probably spending too much time reading other people’s posts instead of writing your own.

Wow, you might think, this guy has such an astute observation!

Elementary, my dear Watson. Most people are already born procrastinators, what more those who choose words as their form of expression.

Because if you can describe procrastination in five different ways, then you’re five times more likely to doing said procrastinating. Boom, quick maths.


View original post 955 more words

Breaking Bad Love

Alexander Writes

Breaking Bad Love

You may believe this is a story of another broken-heart, but you’d be wrong. This is a story about overcoming Drug Addiction. I hope this helps you…

These Breaking bad thoughts shimmer to the surface, living in a fantasy world where I shiver in the darkness within a false high. Doped up to the eyeballs, this is where I fall from the sky; this is where I’ve lost my mind, right on. Black rainbows of love whilst living in the dark, I’m not supposed to grow in the shadows of a drug. I can’t sleep at night; I love you too much to close my eyes, to close this chapter of our lives we share together. They tell me “One day at a time”but days are no longer my problem, it’s the seconds I circle around when I think of your last kiss…

View original post 445 more words

There’s No Sense Like Nonsense

Alexander Writes

day-of-nonsense

There’s No Sense like Nonsense

I am the devil and I am here to do the devils work! I’ve got my fingers on my own pulse, everyday my body is losing the idea of me. I walk in the sunlight and I burst into a paper ball of flames, bring your marshmallows and shovels; we’re all going on a family trip to hell! I am not fighting myself anymore, I always end up winning. One cut, two cut, three cut, floor. I am neither no longer holding back, I’m throwing this pen and paper at your head; catch them with your eyes. Where I will deliver everyone worldwide, their imaginations will be my weapon against them.

holy gibberish batman

Manipulation is the key. Evil Writer – Evil Writer – Evil Writer – Evil Writer – Evil Writer, every time you hear those words, you will think of me! I am lying naked on…

View original post 495 more words

An Evil Writer Kills With A Pen

Alexander Writes

joker-laughs

I am flirting with fire; from normality I had cold-feet. I am a kerfuffle of trouble, there’s no saving me now as I have mushroom-clouds for thought bubbles. They lacerate my world believing they killed me, I’m letting slip my dogs of war until they know me as a reformed super villain. Challenge Completed, Planet Earth; I’m spinning out-of-control, no fault of my own, I couldn’t keep hold. I’m a libertine shoulder barging my way through the captive creators; I’m writing on black paper in the dark.

No brain freeze or frisson, picking up lightening-bolts and throwing them at the pages of rapture I capture. This is merely reverie I reveal and unravel, I time-travel back and thwart all my enemies plans for me. I am no poltroon, I pollute pages personally I made it personal because I am no longer a person. The rain trickles down and washes away…

View original post 349 more words

Mental Health

Alexander Writes

To whoever stole my antidepressants, I hope you’re happy with yourself. It’s so weird when you have mental illness and take medication for it, all your friends disappear and don’t want to talk anymore. Now people know that that I have a screw loose, they tell me they believe in me all the time, so I am guessing they didn’t before. I now live with my mental illness; my wife is super jealous towards it because it’s always on my mind.

They say my condition runs in the family and I am on a cycle of new drugs, way too much exercise for me and I never run from my problems. #LazyCrazyWriter

I write until the wheels fall off, must be why I am always tired. Scribbling this down on paper, on the edge of my bed, I hope I drop off soon. I tell people I am tired and…

View original post 190 more words

This Pen Is A Monster, It’s The Only One That Gets Me!

Alexander Writes

what-i-really-do-writer

This pen is a monster; it’s the only one that gets me!

I’m coming for it all, one last stand on every piece of paper, crumple it up and use them as bombs or make myself paper airplanes. Extremists, Haha! Please… I’m an extreme extremist; I eat terrorists as if they were bubble-gum, see what I did there? I just blew-up another one. Pop! I’ll be waiting here forever on these pages; a pen as my gravestone, a bunch of blunt pencils as flowers and a papier-mâché coffin.  I’m throwing sucker-punches at this page but this isn’t the bible, less holy! My life stinks, I can’t even afford to pay my water bill; I’m the stinky-kid. Help me, I’m a writer! What have I gotten myself involved in? I’m sick of this life; this must be the withdrawal from sanity. What can I do with this life except become a…

View original post 552 more words

A brief narrative interlude

shakemyheadhollow

Who was I to be working on a trail?
I know nothing of trails. But
I do know one thing. Trees
have no hearts. But
there it was.

A deformity, a fleshy blotch, something
primeval, excessive, root and stem, something
ludicrous, abhorrent, something that shouldn’t be there.

Raging, I tore at the thing,
the thing that could not be a tree, a heart,
that could only be a ghost of a thing, a word,
a high-sounding phrase said and stupidly repeated

(to correct it, I had
no other intent).

My fury opened a thin purple line, a drip,
then a flow, pumping out a silk road
of opulent red, cambering down
the broken skin of bark.

It seemed a thousand years
swept by, countless passings of moon
and stars, blood and bone, in their great cycle.

And the thousand years filled with weird
dreams of life being lived, food trucks

View original post 97 more words

At the mirador in Noria Alta

shakemyheadhollow

Dragons of the earth flashing
red and green and gold
once moved to the galaxies
above cry out, they rage
against fate and thrash
their tails in a glitter
of fiery stars.

Sirens of the ocean weaving
seaspawn and seawrack
removed to the same
night sky, they rage
against time and weep
for their watery home
in teardrop stars.

And we, what have we to do
with dragons, with sirens, we
who see only the stars, only
beauty, we who’ve lost the exquisite
pain of those elemental beings?

We have nothing to do but
await the next wound, await
being ripped aloft from the earth,
soothed for now in soft forgetfulness,
in the bare beauty of the night sky,
where sirens silently weep the more
because they cannot
weep for us.

 year-bfly-cover

* * * Click covers for links * * *

    BookCoverImage        

View original post

Day’s end

shakemyheadhollow

Who needs gods or heaven or moral philosophies?
Your body at rest on the hammock is worth
more than all the imaginary heavens
of all the religions
ever invented

more than all the first principles
of all philosophies. All you
need to do is look at it
and see. If you listen

closely

you can hear the birds singing

 year-bfly-cover

* * * Click covers for links * * *

    BookCoverImage        

View original post

പുലർവെട്ടം 496

Nelson MCBS

{പുലർവെട്ടം 496}

“ഞങ്ങളുടെ കണ്ണനെയുമപഹരിച്ചൂ നിങ്ങള്
ഞങ്ങളുടെ സര്വ്വസ്വമപഹരിച്ചൂ
ചുട്ടെരിച്ചൂ നിങ്ങള് ഗോകുലം, ഞങ്ങളുടെ
പൈക്കളെയുമാട്ടിത്തെളിച്ചൂ” (കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ പാട്ട്, ഒ. എൻ. വി)
നല്ല 916 നാസ്തികനായി അവസാനത്തോളം നിലകൊണ്ട പസോളിനി തന്റെ The Gospel According to St. Mathew എന്ന എക്കാലത്തെയും മികച്ച ചിത്രം സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് ജോൺ ഇരുപത്തിമൂന്നാം മാർപ്പാപ്പയ്ക്കാണ് : To the dear, happy, familiar memory of Pope John.
ഒരു കുസൃതിയുടെ മിന്നലാട്ടമുണ്ട് ആ സമർപ്പണത്തിൽ. ഒരു സെമിനാർ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാനായി അസീസിയിൽ എത്തിയതായിരുന്നു ടിയാൻ. മടക്കയാത്ര കുറെയേറെ വൈകി. കാരണം നേരത്തെ പരാമർശിച്ച മാർപ്പാപ്പയുടെ നഗരസന്ദർശനത്തിൽ തെരുവീഥികൾ ഗതാഗതക്കുരുക്കിൽ പെട്ടു. ഹോട്ടൽമുറിയിൽ പെട്ടുപോയ പസ്സോളിനി സമയംകൊല്ലാൻ കണ്ടെത്തിയ വഴി മുറിയിലെ ഏകപുസ്തകം എടുത്ത് വായിക്കുകയായിരുന്നു. അത് മത്തായിയുടെ സുവിശേഷമായിരുന്നു. ഒരു വരി പോലും തൻ്റേതായി കൂട്ടിച്ചേർക്കാതെ പദാനുദം അതിനെ വെള്ളിത്തിരയിലേക്ക് അടയാളപ്പെടുത്തണമെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. താൻ പുലർത്തിയിരുന്ന ഇടതുപക്ഷ ബോധത്തെ ആ ചെറിയ പുസ്തകം അടിവരയിട്ട് ഉറപ്പിക്കുന്നതായി അയാൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.യാത്ര വൈകാൻ കാരണമായ പോപ്പിന് നിശ്ചയമായും ആ സമർപ്പണം അർഹതപ്പെട്ടതാണ്!
സാധാരണക്കാരുടെ യേശുവിനെ തിരികെപ്പിടിക്കുന്നതിലായിരുന്നു അയാളുടെ ശ്രദ്ധ. അഭിനേതാക്കൾ ഉണ്ടാവരുതെന്ന് നിഷ്കർഷ പുലർത്തി. യേശു പോലും മുൻപൊരിക്കലും അഭിനയിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സ്പാനിഷ് ക്യാമ്പസ് വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു. തൊഴിലാളികളും കർഷകരും വഴിയാത്രക്കാരുമൊക്കെ സുവിശേഷ കഥാപാത്രങ്ങളായി. കഥാന്ത്യത്തിൽ കുരിശിൻ ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന മേരി, പസ്സോളിനിയുടെ തന്നെ അമ്മയാണ്. നടപ്പുരീതികളൊക്കെ നിരാകരിക്കപ്പെട്ടു. മുടിമുറിച്ച് ഷേവ് ചെയ്യാൻ വിട്ടുപോയ ഒരാളായിട്ടാണ്…

View original post 158 more words

ഒരു പത്താം ക്ലാസ് കവിത!

Pebbles

പഴയ ഓർമകളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക സുഖം തോന്നും….
പലതും കളയാതിരിക്കുക ഒരു രീതിയായിരുന്നു ….പിന്നെ എപ്പോഴോ അത് കൈമോശം വന്നോ? ആവോ?
എന്തായാലും പഴയ എഴുത്തുകളിലും പുസ്തകങ്ങളിലും ഇനിയും പലതും കണ്ടെത്താനുണ്ട്….!!!
ഇപ്പൊ ഒരു പത്താം ക്ലാസ് കവിത, സ്കൂൾ മാഗസിന്റെ പഴയ താളുകളിൽ കണ്ടു…. 🙂

10thstdpoem

View original post

ആകാശം.

Pebbles

കാണും തോറും ഏറും

കാണാദൂരത്തെ മിന്നും പൊട്ടുകൾ!

മേലെ എൻ ആകാശം;

നിൻ്റെയും;

അതേ ആകാശം;

ഒരേ ആകാശം…!

എന്നിട്ടും നമുക്ക് ആകാശങ്ങൾ  പലത്!

താഴെയാണ് ഞാൻ;

താഴെയാണ് നീ;

താഴെയാണ് നാം!

*********

View original post